07-06-12

HITLER HAD MAAR EEN KLOOT

Hitler had maar één kloot

(motto: er gaat niets boven vol-au-vent en country-and-western)

 

Ik zing over wat geweest had kunnen zijn

en eigenlijk niet toen niet nu ook maar hoefde.

Ik krijg deze gedachte in de vorm van een gedicht

- de bal ligt in mijn kamp -

bijvoorbeeld onder het pissen

of bij het nemen van bruinrode wijn:

mein Kampf, zo vroeger, zo toen, zo nu.

Het probleem dat er geen is,

zit ’m soms in een woord, woorden.

Pakweg beeld, kleine letter wel te verstaan.

Juist: het/ze heeft/hebben onderofficierenmanieren,
dixit PVO.

‘Elyzeese Velden’ bijvoorbeeld won meer lezers,

maar minder verontrustend.

Ter zake.

‘Niet toen, niet nu ook maar hoefde’.

Als een gedachte op zoek gaat naar een gedicht

en dus goed wordt, is dat voldoende.

Wat mij betreft.

Kijken we even naar de beeldende kunst.

Stront. We schrijven anno 2001, 2, 3, 4, 5, 11, 12: stront.

Delvoye is content. Hoet woont soms in Watoe.

Toetternietoe.

Men moet zich goed voelen bij het pissen.

Het kakken. Het te kakken zetten.

The rest is omzet, omgang, afgang.

Allez: je bent een omhooggevallen korporaal

met maar 1 kloot en je vrijt met een merk

van scheerapparaten: zou je dan niet even

- pissend, fulminerend -

als hoofddrol 4 jaar lang (wat? 6!)

de wereld in je ban houden

en dan in een gedicht als een bunker

zorgen dat je in de Bloemlezing Aller Tijden terechtkomt?

Best of Worse.

Wereldwijde constipatie

- onze grootste Nobelclaus wees er al op -

levert aandacht op.

Het is meegenomen.

De commentaren zijn gesloten.