22-11-09

STAVELOT

Dus begaf ik me naar Stavelot. Dat is zeer ver voor een Vlaming. Maar veelbelovend, want ergens anders. Betrof dit wellicht een in een opwelling gepleegde oostelijke wraakoefening van mijnentwege? Ontgoocheld zijnde in het geslotene van Stavele (weliswaar met zijn weiden die wiegen en zijn aloude jaartallen op bruggen en wegen) reed ik dus naar kortebroekenland Stavelot. Verkennen was mijn plan, bijvoorbeeld Plopsa Coo en ‘mythisch’ Francorchamps, bij school- en andere reizigers bekend. Echter: mobiliteit speelde me parten. Ik wil hiermee zeggen: immobiliteit. Politionele linten, kegels en eenarmige poppen wapperend en wuivend wezen me de weg niet. Ik verloor het met banddiktes en neuslengtes van vele andere automobilisten en keerde terug. Kust ze, Oostkantons.

De commentaren zijn gesloten.