04-11-09

STAVELE

Stavele, dat is ver en dat is niet ver, en tweemaal dof. Heb ik Stavele wakker gemaakt of verontrust die bewuste donderdag? Alweer komende van de bunkerzone van Zuydcoote (zijn zon als een weldadige eierdooier in een zwerk van kuddeschapenachtige watten wolken dobberend!) deed ik omwille van enkele omleidingen Stavele aan. Afstappen was mijn plan, ter hoogte van een bijzonder aangenaam eethuis, dat ook op wijzers aangekondigd stond. Echter: alles was gesloten. Rood-witgeruite doeken voor de ramen spraken boekdelen. Gvd, héb dan eens een eethuis in zo’n godvergeten gat in het holst van de junimaand! Met het nodige lawaai heb ik mijn bolide dan maar met een omtrekkende beweging doorheen dit dode Stavele gestuurd. Ze moest het maar weten, de bevolking.

De commentaren zijn gesloten.