31-01-07

DOOD VAN DE TIJD

Als je niet weet hoe laat het is, dan is het vaak 10:33. Echt waar, kijk maar. Dat hoeft u niet te verwonderen, want niet de tijden veranderen, maar de mensen verouderen.

24-01-07

GEDICHTENDAG 07

Pas op voor de dichter, of je ligt er.

19-01-07

DOOD VAN EEN LIEFDE

Je zit in Normandië, aan eeuwige zee. Daar woedt weer oorlog en ik kan niet landen zoals jij het wil en ik. Wij dus, geallieerd maar apart. Je zit in mijn landschap, mijn voorgrond, mijn voetlicht. En toch ben je er niet. Hoe licht het ook zij, daar en toen, mijn hart blijft een donkere kamer. Meeuwen ontbreken maar zwieren daarbuiten en strooien kwistig hun klachten rond. Er waait wat haar naar het westen van jou. Als de duivel je niet komt halen, dan doe ik dat zelf wel. Want je hebt je van mij afgepakt. Ik klim op bergen, roep in talen: waar ben je met je lijf, je leden en je linkerhart? Ik blijf een warme oorlog voeren, als een blinde correspondent.

14-01-07

OBLOMOW

OBLOMOW IN HANDZAME                                    

 

De nieuwe gedichtenbundel van Joris Denoo, uitgegeven door Poëziecentrum, Vrijdagmarkt 36, 9000 Gent.  <  info@poeziecentrum.be  >

 

Oblomow, of burgerlijke tevredenheid kamerbreed uitgestrekt: het blijft een boek met open einder, reikhalzend in tijd en ruimte. Deelname of innige deelneming. Reizen of blijven. Schrijven of beschrijven. Als de Vent de Vorm van zijn leven vindt, schrijft hij geschiedenis: als oblomow, biedermeier, pionier, soldaat, kamikaze of getroffene. Hij vindt voortdurend zichzelf weer uit.

 

Voltooid Verwarmde Tijd (1992, Manteau)) beschreef persoonlijke geschiedenis.

Linkerhart (2000, Poëziecentrum) omschreef een welbepaalde ruimte. Deze bundel werd in manuscriptvorm bekroond met de 5-jaarlijkse Guido Gezelle Poëzieprijs Brugge 1999.

Oblomow in Handzame doet beide en maakt de accolade naast het binnenverblijf van de dichter en de buitenwereld. De hoge, waaiende bomen in het vlakke Handzame-landschap (West-Vlaanderen) en herhaalde, landerige lectuur van Oblomow (Gontsjarow) inspireerden Joris Denoo tot deze bundel, zes jaar na het bekroonde Linkerhart.

 

 

Voorpublicaties

 

De cyclus Oblomow in Handzame werd onderscheiden door SNS-Lux Nijmegen & verscheen ook in Poëziekrant.

Het gedicht Winkeldochter (uit de cyclus Eltsenien) werd bekroond met de Dunya Prijs Rotterdam. In de laureatenbundel Het Dolpension van de Hemel verscheen ook de cyclus Schrijven naar Zweden.

Het gedicht Mannen, Tibet werd bekroond met de Poëzieprijs Culturele Centrale Boontje Sint-Niklaas.

De cyclus Inpakken en wegwezen verscheen in DW&B.

De cyclus Biedermeier verscheen in Digther.

De cyclus Arctic verscheen in De Brakke Hond.

Vlaamse koppen was het openingsgedicht van het themanummer van Yang, 04, dec. 01: Flanders Language Valley Revisited/Over de Vlaamse literatuur zoals zij was, is en ooit nog zal zijn.

Vrouwen, Seattle verscheen in Ballustrada (Nl).

De cyclus Vier brieven aan mijn zoon verscheen op NV Poëzie, De Gekooide Roos (Nl), Tortuca (Nl), Poëziekrant en figureerde ook t.g.v. ’90 jaar later’ (mei 2005, In Flanders Fields, Ieper).

11-01-07

DOOD VAN EEN ROMEIN

Omdat je haaks op aarde stond lig je nu goddeloos biddend met een mond vol modder en morene en de armen van een kapotte pop terneer. Wat bezielt een man, de waanhoop voorbij? Passie. De reuk van pierenland waaiert over pleinen en marmer: proef. Kus het. Hol stekeblind naar Golgotha, deze molshoop riekend naar nat hout. Wat bezielt een man, de waanhoop voorbij? Passie, passie. Bevochtig je lippen aan vergeelde wind en beschrijf de liefde uit antieke dagen. Zondaar, engel, ziener, roze Romein: je laatste reis was ietwat kaal. Wat bezielt een man, de waanhoop voorbij? Passie, passie, passie. Wat heb je de laars gelapt?

03-01-07

DOOD VAN EEN VADER

Het sneeuwde komma’s op aarde: mensen vertraagden en haperden. Ik zat in het café en keek naar mijn auto in de straat. Een schip. Winter woei aan, als de woede der Noormannen uit barre tijden in klaslokalen. En zoals mijn wagen meer en meer op die van vader begon te lijken, een slee, zo werd sneeuw dikker en dikker en witter. Ik werd een plotseling vermoeide Noorman die even moest gaan zitten. Schipbreuk. Grachten vroren dicht. Verkleuming alom. Dit werd een lesje in geschiedenis. Net voor sluitingstijd keek ik in je ogen en vroeg uitbundig nog een glas. Toen besefte ik de schaarste van wat was en de voldongenheid van wat komen zou: kou.