03-01-07

DOOD VAN EEN VADER

Het sneeuwde komma’s op aarde: mensen vertraagden en haperden. Ik zat in het café en keek naar mijn auto in de straat. Een schip. Winter woei aan, als de woede der Noormannen uit barre tijden in klaslokalen. En zoals mijn wagen meer en meer op die van vader begon te lijken, een slee, zo werd sneeuw dikker en dikker en witter. Ik werd een plotseling vermoeide Noorman die even moest gaan zitten. Schipbreuk. Grachten vroren dicht. Verkleuming alom. Dit werd een lesje in geschiedenis. Net voor sluitingstijd keek ik in je ogen en vroeg uitbundig nog een glas. Toen besefte ik de schaarste van wat was en de voldongenheid van wat komen zou: kou.

De commentaren zijn gesloten.