29-12-06

DOOD VAN DE DICHTER

De nacht dat de dichter doodging, droomde ik van kleine donkergele Schotse bergkoeien en veel regen. Ook had ik iets met everzwijnen in Ardense bossen, fluitwind bij een omheining en modder die mijn tred alsmaar vertraagde. Werd ik achtervolgd? Ik weet het niet. Snelde ik ergens heen? Ik blijf het antwoord schuldig. Zoals gewoonlijk herinner ik me weinig. Want een droom is maar een droom, en anders wees geen enkel voorteken er op dat de dichter die nacht echt wel dood zou gaan.

19-12-06

[TUSSEN 2 HAAKJES]

Zo, dat was het. Ik ben er geweest. Een feest was het niet echt, net zo min als deze regels rijmen. Mijn reet vreet aarde. Ik word hol bewoond en bemind door de minsten onder ons, enkele vadems diep. [ Hiep hiep ] hoera ! Wat een tocht. Wat kan het iemand schelen?

09-12-06

HET WOEDEN VAN DE WERELD

Liever een Russische piano dan een Hongaarse viool, zei ze, en ik wist waar ze het over had omdat regen op dinsdagmiddag in Rome aangenamer is dan zonneschijn op zaterdag in Vlaanderen. Ik antwoordde dan ook niet in vele boekdelen, want ik heb veel liever Proust gelezen dan die dronken postbode Bukovski. Zo ook lees ik veel liever niets dan veel – dat laatste contamineert de goede gedachten, zoals daar zijn: stadsmussen kan je minder zeldzaam doen worden, koekjes van eigen deeg smaken hardleers, letterkunde moet geen kloten hebben maar verstand, een dichter benader je het best van zijn zijkant, want frontaal geeft hij nooit thuis, en wat is dat godverongelukt toch heden ten dage met die overkill aan misdaadauteurs? Is het woeden van de wereld dan niet voldoende?

02-12-06

SCHRIKKELKIND

Men gooide het kind per ongeluk weg en hield de nageboorte over. Hallo, wien mag de wereld hartelijk verwelkomen? Een nieuwe wereldburger op 29 februari. Zoals de misdaden verjaart hij om de 4 jaar. Groter wordend, dus schrikbarender, begeeft hij zich aan de warenhuiswhisky. Hij moet de wereld niet begrijpen. De wereld moet hem begrijpen. PS: Het was een zij.